Ένας πολυεπίπεδος μηχανισμός πολιτικής πρόσβασης, lobbying και επικοινωνιακής επιρροής έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια γύρω από την παρουσία του κυβερνώντος τουρκικού AKP στην Ουάσιγκτον, με επίκεντρο ένα μόνιμο γραφείο στην αμερικανική πρωτεύουσα και δεκάδες καταγεγραμμένες επαφές με το Κογκρέσο, κυβερνητικούς αξιωματούχους, think tanks και πρόσωπα των αμερικανικών media.

Bombshell: Erdogan’s AKP set up a $6.2 million Washington HQ and met with Mehdi Hasan, CAIR, John Kiriakou, and….Tucker Carlson’s business partner?

According to several FARA filings from the past year, submitted by the political party of Turkish dictator Recep Tayyip Erdoğan… pic.twitter.com/AdjotFspd8

— Eitan Fischberger (@EFischberger) August 15, 2026

 

Τα στοιχεία που έχουν έρθει στο φως μέσα από τις υποχρεωτικές καταχωρίσεις του αμερικανικού Foreign Agents Registration Act – FARA δημιουργούν μία εικόνα πολύ πιο οργανωμένης τουρκικής παρουσίας στην Ουάσιγκτον από αυτή που είναι συνήθως ορατή στη δημόσια συζήτηση.

AK Party USA Senior Advisor Mir Sulaiman Ali had met with political and intelligence commentator @JohnKiriakou. The discussion focused on current developments in the region and the critical role Turkey continues to play in promoting peace, stability, and diplomatic engagement… pic.twitter.com/SQlRsDSJ1I

— AK Party USA (@AKPartyUSA) March 13, 2026

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Χαλίλ Μουτλού, συγγενής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και καταχωρισμένος εκπρόσωπος του AKP στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του αναλυτή και OSINT ερευνητή Eitan Fischberger, μία μόνο πρόσφατη περίοδος αναφοράς καταγράφει περίπου 85 συναντήσεις, εκδηλώσεις και άλλες πολιτικές δραστηριότητες μέσα σε έξι μήνες. Ανεξάρτητη δημοσιογραφική εξέταση των ίδιων FARA filings έχει επίσης επιβεβαιώσει την έκταση των επαφών.

Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό.

Βρίσκεται στο ποιοι εμφανίζονται στις καταχωρίσεις και κυρίως στο τι επιδιώκει σήμερα η Τουρκία από την Ουάσιγκτον.

Ένα αρχηγείο εκατομμυρίων στην καρδιά της αμερικανικής πρωτεύουσας

Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εξαιτίας της οικονομικής κλίμακας της επένδυσης.

Τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί δείχνουν ότι περίπου 6,2 εκατ. δολάρια έχουν μεταφερθεί συνολικά από το AKP προς την αμερικανική του παρουσία, με σημαντικό μέρος των χρημάτων να αφορά την αγορά και ανακαίνιση ενός εντυπωσιακού ακινήτου στην 16th Street NW της Ουάσιγκτον.

Tucker Carlson’s business partner confirms my discovery that he did in fact meet with AKP in March 2026.

Why won’t he say what they spoke about? https://t.co/ZkkRj3b89J pic.twitter.com/KC7DaHolXa

— Eitan Fischberger (@EFischberger) August 17, 2026

Μόνο η αγορά του κτιρίου, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από τη γαλλική διπλωματική παρουσία, κόστισε περίπου 4,9 εκατ. δολάρια.

Πρόκειται πλέον για μόνιμη υποδομή.

Όχι για μία περιστασιακή εταιρεία lobbying που αναλαμβάνει έναν συγκεκριμένο φάκελο για μερικούς μήνες.

Το κυβερνών κόμμα του Ερντογάν έχει αποκτήσει φυσική, διαρκή παρουσία λίγα χιλιόμετρα από τον Λευκό Οίκο και το Καπιτώλιο.

Ο άνθρωπος-κλειδί: Χαλίλ Μουτλού

Το πρόσωπο που βρίσκεται στο κέντρο αυτού του μηχανισμού είναι ο Χαλίλ Μουτλού.

Σύμφωνα με τις αμερικανικές καταχωρίσεις και τα δημοσιεύματα που τις ανέλυσαν, ο Μουτλού λειτουργεί ως ο καταχωρισμένος εκπρόσωπος του AKP στις Ηνωμένες Πολιτείες και συντονίζει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών και κοινωνικών επαφών.

Οι καταγραφές περιλαμβάνουν:

μέλη του Κογκρέσου,

κοινοβουλευτικούς συνεργάτες,

στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης,

αναλυτές think tanks,

δημοσιογράφους και παρουσιαστές,

καθώς και οργανώσεις με πολιτική ή κοινωνική επιρροή.

Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, το αντικείμενο περιγράφεται απλώς ως:

«Discussion regarding U.S.-Türkiye relations».

Δηλαδή:

«Συζήτηση σχετικά με τις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας».

Αυτή η γενικότητα είναι που προκαλεί το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.

Διότι γνωρίζουμε με ποιους έγιναν πολλές από τις επαφές.

Δεν γνωρίζουμε όμως τι ακριβώς ζητήθηκε, προτάθηκε ή συζητήθηκε.

85 δραστηριότητες μέσα σε έξι μήνες

Στην πλέον πρόσφατη περίοδο καταγραφής, από τον Δεκέμβριο του 2025 μέχρι τον Μάιο του 2026, εμφανίζονται περίπου 85 πολιτικές δραστηριότητες, συναντήσεις και εκδηλώσεις.

Ανάμεσα στις επαφές που έχουν δημοσιοποιηθεί περιλαμβάνονται συνεργάτες μελών του Κογκρέσου, άνθρωποι των επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων και Διεθνών Σχέσεων, αξιωματούχοι του State Department και στελέχη σημαντικών αμερικανικών think tanks.

Στις αναφορές εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, ο πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής Michael McCaul, επαφές με το περιβάλλον της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας και επανειλημμένες επαφές με συνεργάτες του βουλευτή Joe Wilson, συμπροέδρου της Congressional Caucus on U.S.-Türkiye Relations and Turkish Americans.

Αυτό δεν αποδεικνύει από μόνο του παράνομη δραστηριότητα.

Αντιθέτως, το FARA υπάρχει ακριβώς για να δημοσιοποιούνται τέτοιες δραστηριότητες ξένων πολιτικών και άλλων φορέων στις ΗΠΑ.

Αποδεικνύει όμως κάτι άλλο:

το AKP επενδύει συστηματικά στην οικοδόμηση πρόσβασης μέσα στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα.

Από το Κογκρέσο μέχρι τα media

Το δίκτυο δεν σταματά στην πολιτική.

Σύμφωνα με την έρευνα Fischberger, στις προηγούμενες καταχωρίσεις εμφανίζονται επαφές με τον δημοσιογράφο Mehdi Hasan, παρουσία σε εκδήλωση της CAIR-New York και μία διαδικτυακή επαφή με πρόσωπο καταχωρισμένο ως Neil Patel.

Ο Fischberger εκτιμά ότι πρόκειται για τον Neil Patel που είχε ιδρύσει το Daily Caller μαζί με τον Tucker Carlson και συνδέεται σήμερα με το Tucker Carlson Network.

Η ταυτοποίηση αυτή, όμως, προέρχεται από την έρευνα Fischberger και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητα αποδεδειγμένη μόνο από το όνομα που εμφανίζεται στην καταχώριση.

Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία.

Το πραγματικό εύρημα δεν είναι ότι υπάρχει κάποια αποδεδειγμένη «συνωμοσία».

Το πραγματικό εύρημα είναι η προσπάθεια του AKP να οικοδομήσει σχέσεις σε εξαιρετικά διαφορετικά πολιτικά και μιντιακά περιβάλλοντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η υπόθεση Τζον Κυριακού και η διάψευση

Ιδιαίτερη συζήτηση προκάλεσαν και οι καταχωρίσεις που ο Fischberger ερμήνευσε ως συναντήσεις με τον πρώην αξιωματικό της CIA Τζον Κυριακού στις 23 Απριλίου 2025 και στις 11 Μαρτίου 2026.

Γιατί η Άγκυρα επενδύει τόσο πολύ στην Ουάσιγκτον

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη εικόνα.

Η Τουρκία έχει αυτή τη στιγμή τεράστια ανοιχτά συμφέροντα απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση και το Κογκρέσο.

Θέλει:

οριστική άρση των κυρώσεων CAATSA,

επιστροφή στο πρόγραμμα F-35 ή αγορά των αεροσκαφών,

συνέχιση της αμερικανοτουρκικής αμυντικής συνεργασίας,

πρόσβαση σε κρίσιμες αμερικανικές τεχνολογίες,

πολιτική στήριξη στη Συρία,

μεγαλύτερη κατανόηση των τουρκικών θέσεων για τους Κούρδους,

και συνολική βελτίωση της εικόνας του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον.

Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε τον Ιούλιο ότι σκοπεύει να κινηθεί προς την άρση των κυρώσεων στην Τουρκία και ότι εξετάζει την πώληση F-35 στην Άγκυρα.

Εδώ όμως ο Ερντογάν συναντά το μεγάλο εμπόδιο: το αμερικανικό Κογκρέσο και την ίδια την αμερικανική νομοθεσία.

Το S-400 παραμένει το μεγάλο «τείχος» μπροστά στα F-35

Παρά την πολιτική βούληση που μπορεί να εκφράζει ο Λευκός Οίκος, το ζήτημα των F-35 δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον πρόεδρο.

Η αμερικανική νομοθεσία είναι σαφής.

Η Section 1245 του FY2020 National Defense Authorization Act απαγορεύει τη μεταφορά F-35 στην Τουρκία όσο η χώρα εξακολουθεί να κατέχει το ρωσικό σύστημα S-400 και τα σχετικά υλικά.

Το State Department επανέλαβε επισήμως προς το Κογκρέσο τον Ιούλιο του 2026 ότι η Τουρκία εξακολουθεί να μην πληροί τις νομικές προϋποθέσεις για επιστροφή στα F-35.

Αυτό είναι καθοριστικό.

Ο Τραμπ μπορεί να θέλει πολιτικά μία συμφωνία. Δεν μπορεί όμως απλώς να αγνοήσει έναν περιορισμό που έχει ψηφιστεί από το Κογκρέσο.

Και ακριβώς γι’ αυτό η μάχη επιρροής στο Capitol Hill αποκτά τεράστια σημασία για την Άγκυρα.

Η μάχη για τους κινητήρες του KAAN

Το ίδιο φάνηκε και στην περίπτωση των αμερικανικών κινητήρων F110-GE-129E/F, τους οποίους χρειάζεται το τουρκικό πρόγραμμα μαχητικού KAAN.

Τον Ιούλιο, η Δημοκρατική βουλευτής Dina Titus, μαζί με οκτώ ακόμη μέλη της Βουλής, κατέθεσε επίσημο Joint Resolution of Disapproval με στόχο να μπλοκάρει την πώληση ύψους άνω των 700 εκατ. δολαρίων.

Η Titus υποστήριξε ότι η πώληση θα ενίσχυε μία τουρκική κυβέρνηση που, κατά την ίδια, απειλεί συμμάχους και εταίρους των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η προσπάθεια όμως δεν πέτυχε.

Η 15ήμερη περίοδος ελέγχου του Κογκρέσου έληξε στις 9 Ιουλίου χωρίς να υιοθετηθεί δεσμευτική απόφαση που θα σταματούσε την πώληση και έτσι η διαδικασία για τους F110 συνέχισε κανονικά.

Η υπόθεση δείχνει ταυτόχρονα τη δύναμη αλλά και τα όρια του Κογκρέσου.

Μπορεί να δημιουργήσει σοβαρό πολιτικό κόστος και να επιχειρήσει να μπλοκάρει συμφωνίες – αλλά δεν κερδίζει κάθε μάχη.

Ελληνοαμερικανικό μπλόκο στις τουρκικές επιδιώξεις

Σημαντική δράση αναπτύσσουν και Ελληνοαμερικανοί νομοθέτες.

Οι Gus Bilirakis, Nicole Malliotakis, Mike Haridopolos και Jimmy Patronis εξέφρασαν τον Ιούνιο σοβαρή αντίθεση απέναντι στην προοπτική νέων αμερικανικών αμυντικών παραχωρήσεων προς την Τουρκία.

Στην κοινή τους ανακοίνωση χαρακτήρισαν την Τουρκία αποσταθεροποιητικό παράγοντα και αναφέρθηκαν:

στις τουρκικές θαλάσσιες διεκδικήσεις,

στη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου,

στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Χαμάς,

στη στάση της έναντι της Ρωσίας,

και στις απειλές στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το μήνυμα ήταν εξαιρετικά σαφές:

καμία επανένταξη της Τουρκίας στα F-35 χωρίς πλήρη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις του CAATSA.

Η ανάπτυξη F-16 στα Κατεχόμενα προκάλεσε νέα αντίδραση

Ιδιαίτερη κινητοποίηση είχε προκαλέσει νωρίτερα και η ανάπτυξη τουρκικών F-16 στα Κατεχόμενα.

Η Ρεπουμπλικανή βουλευτής Nicole Malliotakis χαρακτήρισε την κίνηση «θρασύτατη πρόκληση» και ζήτησε την οριστική άρση των αμερικανικών περιορισμών στις πωλήσεις όπλων προς την Κυπριακή Δημοκρατία.

Κατά την ίδια, η τουρκική ενέργεια «θέτει σε κίνδυνο την κυριαρχία της Κύπρου και αποσταθεροποιεί την περιοχή».

Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι τουρκικές κινήσεις στο πεδίο επηρεάζουν απευθείας τη συζήτηση στο αμερικανικό Κογκρέσο.

Νέο νομοσχέδιο για ανθρώπινα δικαιώματα και αμερικανική στρατιωτική βοήθεια

Οι πιέσεις δεν περιορίζονται στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Στις 30 Ιουλίου κατατέθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων το Turkey Human Rights Promotion Act of 2026, με παράλληλη πρόταση στη Γερουσία από τον Edward Markey.

Το νομοσχέδιο προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι συγκεκριμένη αμερικανική στρατιωτική βοήθεια και συνεργασία με την Τουρκία θα περιορίζεται εάν το State Department δεν πιστοποιεί ουσιαστική πρόοδο σε:

ανθρώπινα δικαιώματα,

κράτος δικαίου,

πολιτικές διώξεις,

ελευθερία έκφρασης,

και συμμόρφωση με αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Δεν πρόκειται ακόμη για νόμο.

Αποτελεί όμως ακόμη μία ένδειξη ότι ένα σημαντικό τμήμα του Κογκρέσου δεν αντιμετωπίζει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα του ΝΑΤΟ.

Η τουρκική αντεπίθεση: Επτά οργανώσεις, πάνω από 50 μέλη του Κογκρέσου

Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η άλλη πλευρά της μάχης.

Τον Ιούλιο, επτά τουρκοαμερικανικές οργανώσεις προσέγγισαν περισσότερα από 50 μέλη του αμερικανικού Κογκρέσου, παραδίδοντας κοινή επιστολή με την οποία ζητούσαν:

την πώληση F-35 στην Τουρκία

και

την άρση των κυρώσεων CAATSA.

Οι οργανώσεις παρουσίαζαν την Τουρκία ως μακροχρόνιο σύμμαχο του ΝΑΤΟ και «εποικοδομητικό περιφερειακό παράγοντα», επικαλούμενες τον ρόλο της στον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, στη Συρία και στις περιφερειακές διπλωματικές εξελίξεις.

Αυτή είναι η ουσία του lobbying.

Την ώρα που μία πλευρά του Κογκρέσου παρουσιάζει την Τουρκία ως πρόβλημα για την περιφερειακή ασφάλεια, τουρκοαμερικανικές οργανώσεις επιχειρούν να την παρουσιάσουν ως απαραίτητο στρατηγικό εταίρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η μάχη είναι πρωτίστως μάχη αφηγήματος.

Clash Report: Το παράλληλο μέτωπο της ενημέρωσης

Η πολιτική επιρροή όμως δεν περιορίζεται στους διαδρόμους του Κογκρέσου.

Ο Eitan Fischberger έχει δημοσιεύσει ξεχωριστή έρευνα για το Clash Report, έναν ιδιαίτερα δημοφιλή αγγλόφωνο λογαριασμό ειδήσεων και γεωπολιτικών εξελίξεων.

Σύμφωνα με την έρευνά του, το Clash Report αποτελεί αγγλόφωνη προέκταση της τουρκικής Monolog Medya και συνδέεται οργανωτικά με το GDH.

Ο Fischberger κατέγραψε επίσης σχέσεις της εταιρείας και των ανθρώπων πίσω από το δίκτυο με πρόσωπα και φορείς του ευρύτερου περιβάλλοντος Ερντογάν.

Τα ευρήματά του έχουν παρουσιαστεί και από την Καθημερινή και το Foundation for Defense of Democracies.

Δεν υπάρχει επίσημη αμερικανική κρατική απόφαση που να χαρακτηρίζει το Clash Report «τουρκική επιχείρηση επιρροής».

Υπάρχει όμως πλέον τεκμηριωμένη δημοσιογραφική έρευνα που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το πόσο ανεξάρτητο είναι πραγματικά από το τουρκικό πολιτικό και κρατικό οικοσύστημα.

Γιατί τα media είναι τόσο σημαντικά για την Άγκυρα

Η Τουρκία έχει αντιληφθεί κάτι που γνωρίζουν όλες οι μεγάλες δυνάμεις:

η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται μόνο στις κυβερνήσεις.

Κρίνεται και στο πώς παρουσιάζεται μία χώρα:

στους δημοσιογράφους,

στους αναλυτές,

στα think tanks,

στα podcasts,

στα social media,

και τελικά στην αμερικανική κοινή γνώμη.

Εάν η εικόνα της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον είναι εκείνη ενός «αναγκαίου ΝΑΤΟϊκού συμμάχου», τότε το πολιτικό έδαφος για F-35 και άρση κυρώσεων γίνεται ευκολότερο.

Εάν, αντίθετα, επικρατήσει η εικόνα ενός αναθεωρητικού και απρόβλεπτου κράτους που συγκρούεται με Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ και διατηρεί τους S-400, τότε κάθε τουρκικό αίτημα συναντά μεγαλύτερες αντιστάσεις.

Γι’ αυτό η μάχη για το αφήγημα είναι εξίσου σημαντική με τη μάχη για τις ψήφους στο Κογκρέσο.

Το μεγάλο παράδοξο: Ο Τραμπ ανοίγει την πόρτα, το Κογκρέσο κρατά το κλειδί

Αυτή είναι σήμερα ίσως η σημαντικότερη παράμετρος στις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εμφανιστεί θετικός απέναντι στον Ερντογάν και έχει ανοίξει δημόσια τη συζήτηση για:

άρση κυρώσεων

και

επιστροφή των F-35 στην ατζέντα.

Όμως το αμερικανικό σύστημα δεν λειτουργεί με μία μόνο υπογραφή.

Υπάρχουν νόμοι.

Υπάρχει το Κογκρέσο.

Υπάρχουν επιτροπές.

Υπάρχουν κοινοβουλευτικές προθεσμίες.

Υπάρχει η Section 1245.

Υπάρχει το CAATSA.

Και όσο οι S-400 παραμένουν στην τουρκική κατοχή, το μεγαλύτερο έπαθλο της Άγκυρας –τα F-35– εξακολουθεί να συναντά ένα συγκεκριμένο νομικό εμπόδιο.

Γι’ αυτό ο Ερντογάν χρειάζεται την Ουάσιγκτον

Η εξήγηση για την ένταση του lobbying βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Η Τουρκία μπορεί να έχει ισχυρές σχέσεις με τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο.

Αλλά για τις μεγάλες αμυντικές συμφωνίες χρειάζεται κάτι περισσότερο:

να μειώσει τις αντιστάσεις στο Capitol Hill.

Να μιλήσει με Ρεπουμπλικανούς.

Να μιλήσει με Δημοκρατικούς.

Να προσεγγίσει think tanks.

Να βελτιώσει την εικόνα της στα μέσα ενημέρωσης.

Να ενεργοποιήσει τουρκοαμερικανικούς φορείς.

Να παρουσιάσει την Τουρκία ως απαραίτητη για το ΝΑΤΟ, τη Συρία, την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα.

Και να αντιστρέψει την εικόνα που δημιουργούν στην Ουάσιγκτον οι συγκρούσεις της με Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ.

Αυτό είναι το πραγματικό πεδίο της μάχης.

Το Κογκρέσο παραμένει το βασικό αντίβαρο

Το Κογκρέσο δεν είναι πάντοτε ένα ενιαίο «αντιτουρκικό μέτωπο».

Αυτό θα ήταν υπεραπλούστευση.

Υπάρχουν βουλευτές και γερουσιαστές που βλέπουν την Τουρκία ως αναντικατάστατο στρατηγικό σύμμαχο.

Υπάρχουν άλλοι που θεωρούν ότι η Άγκυρα πρέπει να υποστεί μεγαλύτερη πίεση.

Και υπάρχουν πολλοί που κινούνται ανάμεσα στις δύο θέσεις ανάλογα με το εκάστοτε ζήτημα.

Το είδαμε στους F110:

υπήρξε σοβαρή προσπάθεια μπλοκαρίσματος, αλλά η πώληση προχώρησε.

Το βλέπουμε στα F-35:

εκεί η νομοθεσία παραμένει σαφώς δυσκολότερο εμπόδιο.

Το βλέπουμε και στην Κύπρο και στα ανθρώπινα δικαιώματα:

νέες πρωτοβουλίες εμφανίζονται συνεχώς στο Capitol Hill.

Άρα η Άγκυρα γνωρίζει ότι η μεγάλη διπλωματική μάχη δεν κρίνεται μόνο στο Οβάλ Γραφείο.

Κρίνεται και στις εκατοντάδες ψήφους του Κογκρέσου.

Η μεγάλη εικόνα: Ένας πόλεμος επιρροής στην καρδιά της Ουάσιγκτον

Η εικόνα που προκύπτει από τα FARA filings δεν είναι απόδειξη κάποιας παράνομης συνωμοσίας.

Το lobbying ξένων κρατών και πολιτικών φορέων αποτελεί διαχρονικό μέρος της πολιτικής ζωής της Ουάσιγκτον και το FARA έχει ακριβώς ως αποστολή να το καθιστά διαφανές.

Αυτό όμως δεν μειώνει τη γεωπολιτική σημασία όσων αποκαλύπτονται.

Ένα κυβερνών ξένο κόμμα έχει επενδύσει εκατομμύρια σε μόνιμη παρουσία στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Ο εκπρόσωπός του καταγράφει δεκάδες επαφές μέσα σε λίγους μήνες.

Τουρκοαμερικανικές οργανώσεις επισκέπτονται περισσότερα από 50 μέλη του Κογκρέσου.

Η Άγκυρα ζητά F-35.

Ζητά άρση CAATSA.

Θέλει βαθύτερη αμυντική σχέση.

Παράλληλα, επιχειρεί να καλλιεργήσει ένα ευνοϊκότερο δημόσιο αφήγημα για τον ρόλο της Τουρκίας.

Όλα αυτά δεν είναι αποσπασματικές κινήσεις. Συνθέτουν μία οργανωμένη στρατηγική πολιτικής πρόσβασης και δημόσιας επιρροής.

Το κρίσιμο συμπέρασμα

Η πραγματική μάχη του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον δεν αφορά απλώς ένα λόμπι.

Αφορά τη μελλοντική θέση της Τουρκίας μέσα στο αμερικανικό στρατηγικό σύστημα.

Θα επιστρέψει στα F-35;

Θα αρθούν οι κυρώσεις;

Θα αποκτήσει πρόσβαση σε περισσότερη αμερικανική τεχνολογία;

Θα εξακολουθήσει το Κογκρέσο να συνδέει τις αμυντικές σχέσεις με τους S-400, την Κύπρο, την Ελλάδα και τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ή θα επικρατήσει η άποψη ότι η Τουρκία είναι τόσο σημαντική γεωστρατηγικά ώστε η Ουάσιγκτον πρέπει να αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις μαζί της;

Σε αυτή τη σύγκρουση δύο αφηγημάτων επενδύονται πλέον εκατομμύρια δολάρια, δεκάδες πολιτικές επαφές και τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η σημασία των FARA filings.

Μας επιτρέπουν να δούμε ένα μέρος από όσα συνήθως συμβαίνουν μακριά από τις κάμερες:

ποιος συναντά ποιον, πόσα χρήματα δαπανώνται και πόσο οργανωμένα επιχειρεί η Άγκυρα να ανοίξει τις πόρτες της Ουάσιγκτον.

Δείτε τώρα πως συνδέονται Τζων Κυριάκου και Τάκερ Κάρλσον!

Απίστευτη τοποθέτηση Τζων Κυριάκου σε ΜΜΕ τουρκο-καταριανών συμφερόντων: «Οι Έλληνες φοβούνται τους Τούρκους» – Στο στόχαστρο η στρατηγική συμμαχία Αθήνας–Ιερουσαλήμ – Βίντεο