Οι Μαλαισιανοί διώχνουν και απαγορεύουν την είσοδο Ισραηλινο-Εβραίων στη χώρα τους!
Το εξής θέμα εκεί ξεκίνησε στις 31 Ιουλίου φέτος και συνεχίζεται!
Οι Μαλαισιανοί διώχνουν και απαγορεύουν την είσοδο Ισραηλινο-Εβραίων στη χώρα τους!
Η πολιτική απαγόρευσης εισόδου στο Ισραήλ στη Μαλαισία δεν είναι της Ουάσινγκτον για να την υπαγορεύσει
31 Ιουλίου 2026 στις 2:33 μ.μ.
Ο Πρωθυπουργός Ανουάρ Ιμπραήμ στο Τόκιο της Ιαπωνίας, στις 10 Ιουνίου 2026. [David Mareuil – Πρακτορείο Anadolu]
από τον Muhammad Azhar Mohamad
Ο Πρωθυπουργός Ανουάρ Ιμπραήμ πρόσφατα ξεκαθάρισε ότι όλοι οι Ισραηλινοί υπήκοοι που θα βρεθούν στη Μαλαισία θα απελαθούν αμέσως. Αυτό έρχεται μετά την εμφάνιση αναφορών ότι Ισραηλινοί που χρησιμοποιούν δεύτερα διαβατήρια είχαν εισέλθει στη χώρα για να συμμετάσχουν σε δραστηριότητες που συνδέονται με το Network School στο Forest City, Johor. Οι αρχές της Μαλαισίας διερευνούν τώρα εάν η διπλή υπηκοότητα χρησιμοποιήθηκε για την παράκαμψη μακροχρόνιων περιορισμών στους κατόχους ισραηλινών διαβατηρίων.
Αντί να σεβαστούν το κυριαρχικό δικαίωμα της Μαλαισίας να διερευνά πιθανές παραβιάσεις των νόμων περί μετανάστευσης, οκτώ Δημοκρατικοί νομοθέτες των ΗΠΑ – οι Γκρεγκ Λάντσμαν, Τζος Γκότχαϊμερ, Τζίμι Πανέτα, Νταν Γκόλντμαν, Ντέμπι Βάσερμαν Σουλτς, Τζάρεντ Μόσκοβιτς, Μπραντ Σέρμαν και Τζέικ Άουκινκλος – αντέδρασαν προτρέποντας τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο να επανεξετάσει τους δεσμούς ασφαλείας και οικονομίας με τη Μαλαισία.
Πρότειναν μάλιστα την αναστολή της συμμετοχής της Μαλαισίας στο πρόγραμμα Διεθνούς Στρατιωτικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (IMET), εκτός εάν η Πουτρατζάγια άλλαζε την πολιτική της εντός μόλις 15 ημερών.
Η απάντηση της Μαλαισίας ήταν εξίσου αυστηρή. Ο Άνουαρ επανέλαβε ότι η Μαλαισία δεν θα εγκαταλείψει μια πολιτική που υπάρχει εδώ και δεκαετίες απλώς και μόνο επειδή μια άλλη χώρα την αποδοκίμασε.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Μοχάμεντ Χασάν υπενθύμισε επίσης στην Ουάσινγκτον ότι η άρνηση της Μαλαισίας να αναγνωρίσει το Ισραήλ δεν ξεκίνησε με την τρέχουσα κυβέρνηση. Ήταν μια συνεπής εθνική πολιτική σε όλες τις διαδοχικές κυβερνήσεις.
Ο Άνουαρ τόνισε επίσης μια ουσιαστική διάκριση: ο περιορισμός αφορά την ισραηλινή υπηκοότητα, όχι την εβραϊκή ταυτότητα. Αυτή η διάκριση έχει σημασία. Η κριτική προς την ισραηλινή κυβέρνηση, η αντίθεση στον Σιωνισμό ή η άρνηση σύναψης διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ δεν πρέπει να συγχέονται αυτόματα με την εχθρότητα προς τον εβραϊκό λαό. Η Μαλαισία δικαιούται να αντιτίθεται στις πολιτικές και την ιδεολογία ενός κράτους χωρίς να στοχοποιεί μια εθνοτική ή θρησκευτική κοινότητα.
Η θέση της Μαλαισίας δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Έχει τις ρίζες της σε δεκαετίες υποστήριξης της παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης και ενός κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους βασισμένου στα σύνορα πριν από το 1967 με την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του.
Η άρνηση της διπλωματικής αναγνώρισης του Ισραήλ αποτελεί επομένως μέρος της ευρύτερης εξωτερικής πολιτικής της, όχι μια αυθαίρετη πράξη εχθρότητας.
Η Ουάσινγκτον είναι ελεύθερη να διαφωνεί. Αλλά η διαφωνία δεν δημιουργεί άδεια να υπαγορεύει τους κανόνες μετανάστευσης άλλων κρατών. Κανένας αλλοδαπός δεν έχει αυτόματο δικαίωμα να εισέλθει σε άλλη χώρα. Τελικά, ο έλεγχος των συνόρων αποτελεί μια από τις πιο οριστικές επιβεβαιώσεις της εθνικής κυριαρχίας. Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να αποφασίζει ποιος μπορεί να εισέλθει στο έδαφός της με βάση τους δικούς της νόμους, τους ελέγχους ασφαλείας και τα συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής. Γιατί να είναι διαφορετική η Μαλαισία;
Η ειρωνεία γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί όταν κοιτάμε τις ίδιες τις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2026, ο Σομαλός διαιτητής Ομάρ Αμπντουλκαντίρ Αρτάν έφτασε στο Μαϊάμι κατέχοντας έγκυρη αμερικανική βίζα. Ωστόσο, μετά από 11ωρη εξέταση μετανάστευσης, του απαγορεύτηκε η είσοδος λόγω αδιευκρίνιστων «ανησυχιών ελέγχου».
Η FIFA επιβεβαίωσε αργότερα ότι θα έχανε το τουρνουά, τερματίζοντας αυτό που θα μπορούσε να ήταν η πρώτη εμφάνιση Σομαλού διαιτητή σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Εάν μια βίζα δεν παρέχει απόλυτο δικαίωμα εισόδου και οι ΗΠΑ διατηρούν την απόλυτη εξουσία να αποφασίζουν ποιος εισέρχεται στο έδαφός τους, η Μαλαισία έχει επίσης το ίδιο κυρίαρχο προνόμιο. Οι Αμερικανοί νομοθέτες δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τη διακριτική ευχέρεια της Ουάσιγκτον να αποκλείσει την είσοδο στη χώρα τους σε τιμημένους διεθνείς αθλητικούς αξιωματούχους. Ωστόσο, απειλούν τη Μαλαισία για την επιβολή περιορισμών μετανάστευσης που βασίζονται στη μακροχρόνια εξωτερική της πολιτική.
Το διπλό πρότυπο γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέο όταν εξετάζουμε για ποιο πράγμα τιμωρείται στην πραγματικότητα η Μαλαισία. Η Μαλαισία αντιμετωπίζει απειλές επειδή αρνείται την είσοδο σε Ισραηλινούς. Εν τω μεταξύ, η κατοχή παλαιστινιακών εδαφών, η συνεχιζόμενη επέκταση των οικισμών και η άρνηση της παλαιστινιακής κυριαρχίας σπάνια προκαλούν συγκρίσιμη πίεση του Κογκρέσου στο Ισραήλ ή εκκλήσεις για επανεκτίμηση των σχέσεων Ουάσιγκτον-Τελ Αβίβ.
Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτό μέσω της διπλωματίας, όχι μέσω εκφοβισμού. Αμερικανοί αξιωματούχοι που ανησυχούν για τους διπλούς υπηκόους μπορούν να επιδιώξουν σαφέστερες προξενικές διαδικασίες αντί να απειλούν μια εκτεταμένη διμερή σχέση απλώς και μόνο επειδή η Μαλαισία αρνείται να ομαλοποιήσει τις σχέσεις με το Ισραήλ σύμφωνα με τους όρους της Ουάσιγκτον.
Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό το επεισόδιο αποκαλύπτει ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα στη διεθνή πολιτική. Οι δυτικές κυβερνήσεις συχνά υποστηρίζουν την κυριαρχία και τη λεγόμενη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Κατά κάποιο τρόπο, αυτές οι αρχές εφαρμόζονται ξαφνικά επιλεκτικά κάθε φορά που μια μικρότερη χώρα όπως η Μαλαισία υιοθετεί μια πολιτική που συγκρούεται με τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης.
Επομένως, η άρνηση του Ανουάρ να υποκύψει στην αμερικανική πίεση είναι απολύτως δικαιολογημένη και αξίζει εύσημα. Το μήνυμα της Μαλαισίας θα πρέπει να παραμείνει σαφές: χαιρετίζουμε τις εποικοδομητικές σχέσεις με όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Ωστόσο, δεν θα εξαναγκαστούμε να αναγνωρίσουμε το Ισραήλ ή να ομαλοποιήσουμε την κατοχή.
Η υποστήριξη της Παλαιστίνης δεν είναι μια περαστική πολιτική τάση, ούτε η άρνηση της Μαλαισίας να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Είναι θέμα δικαιοσύνης, κυριαρχίας και εθνικής αρχής – η ίδια η αρχή που καθιστά τον εξωτερικό εκφοβισμό απαράδεκτο εξαρχής. Σε αυτό το ζήτημα, η Μαλαισία παραμένει σταθερή. Τα σύνορα της Μαλαισίας ανήκουν στη Μαλαισία. Αυτή η απόφαση είναι δική μας υπόθεση, όχι της Ουάσιγκτον να την υπαγορεύσει.
ΠΗΓΗ >>
//////////////////
Malaysians are kicking out and banning Israeli Jews from their country!
Malaysians are kicking out and banning Israeli Jews from their country!
Malaysia’s Israel ban policy is not Washington’s to dictate
July 31, 2026 at 2:33 pm
Prime Minister Anwar Ibrahim in Tokyo, Japan, on June 10, 2026. [David Mareuil – Anadolu Agency]
Prime Minister Anwar Ibrahim recently made it clear that any Israeli nationals found in Malaysia would be deported immediately. This comes after reports emerged that Israelis using second passports had entered the country to participate in activities linked to the Network School in Forest City, Johor. Malaysian authorities are now investigating whether dual citizenship was used to bypass long-standing restrictions on Israeli passport holders.
Instead of respecting Malaysia’s sovereign right to investigate potential breaches of its immigration laws, eight US Democratic lawmakers—Greg Landsman, Josh Gottheimer, Jimmy Panetta, Dan Goldman, Debbie Wasserman Schultz, Jared Moskowitz, Brad Sherman and Jake Auchincloss reacted by urging Secretary of State Marco Rubio to review security and economic ties with Malaysia.
They even proposed suspending Malaysia’s participation in the International Military Education and Training (IMET) programme unless Putrajaya reversed its policy within just 15 days.
Malaysia’s response was equally firm. Anwar reiterated that Malaysia would not abandon a policy that has existed for decades simply because another country disapproved of it.
Foreign Minister Mohamad Hasan also reminded Washington that Malaysia’s refusal to recognise Israel did not begin with the current administration. It has been a consistent national policy across successive governments.
Anwar also emphasised an essential distinction: the restriction concerns Israeli citizenship, not Jewish identity. That distinction matters. Criticism of the Israeli government, opposition to Zionism or refusal to establish diplomatic relations with Israel must not automatically be conflated with hostility towards Jewish people. Malaysia is entitled to oppose the policies and ideology of a state without targeting an ethnic or religious community.
Malaysia’s position did not appear out of nowhere. It is rooted in decades of support for Palestinian self-determination and a sovereign Palestinian state based on the pre-1967 borders with East Jerusalem as its capital.
Refusing diplomatic recognition of Israel is therefore part of its broader foreign policy, not an arbitrary act of hostility.
Washington is free to disagree. But disagreement does not create a licence to dictate other states’ immigration rules. No foreigner has an automatic right to enter another country. Ultimately, border control represents one of the most definitive assertions of national sovereignty. Every government has the right to decide who may enter its territory based on its own laws, security checks and foreign policy interests. Why should Malaysia be any different?
The irony becomes impossible to ignore when we look at the US itself. During the recent 2026 FIFA World Cup, Somali referee Omar Abdulkadir Artan arrived in Miami holding a valid US visa. Yet after an 11-hour immigration examination, he was denied entry over unspecified “vetting concerns.”
Ανακαλύψτε και άλλαΔιεθνείς ειδήσειςΑγγλικά άρθραΑγορά Ταξιδιωτικών ΟδηγώνΤαξιδιωτικός οδηγός Ελλάδας
FIFA later confirmed that he would miss the tournament, ending what could have been the first World Cup appearance by a Somali referee.
READ: Malaysia reaffirms refusal to recognise Israel despite US pressure
If a visa does not confer an absolute right of entry and the US retains ultimate authority to decide who enters its territory, Malaysia likewise has the same sovereign prerogative. American lawmakers cannot justify Washington’s discretion to exclude honored international sports officials from entering their country. Yet they threaten Malaysia for imposing immigration restrictions rooted in its long-standing foreign policy.
The double standard becomes even more glaring when considering what Malaysia is actually being punished for. Malaysia faces threats because it refuses entry to Israelis. Meanwhile, the occupation of Palestinian territories, continued settlement expansion and the denial of Palestinian sovereignty rarely trigger comparable congressional pressure on Israel or calls to reassess Washington-Tel Aviv relations.
The US, for its part, should deal with this through diplomacy, not by bullying. American officials concerned about dual nationals can seek clearer consular procedures instead of threatening an extensive bilateral relationship simply because Malaysia refuses to normalise relations with Israel according to Washington’s terms.
More importantly, this episode exposes a much bigger problem in international politics. Western governments often champion sovereignty and the so-called rules-based international order. Somehow, those principles are suddenly applied selectively whenever a smaller country like Malaysia adopts a policy that conflicts with Western strategic interests.
Hence, Anwar’s refusal to bow to American pressure is entirely justified and deserves credit. Malaysia’s message should remain unequivocal: we welcome constructive relations with all countries including the US. However, we will not be coerced into recognising Israel or normalising occupation.
Supporting Palestine is not a passing political trend, nor is Malaysia’s refusal to recognise Israel. It is a matter of justice, sovereignty and national principle—the very principle that makes external intimidation unacceptable in the first place. On this issue, Malaysia remains firm. Malaysia’s borders belong to Malaysia. That decision is ours to make, not Washington’s to dictate.
OPINION: The rise of Reform UK and Islamophobia
The views expressed in this article belong to the author and do not necessarily reflect the editorial policy of Middle East Monitor.
Unless otherwise stated in the article above, this work by Middle East Monitor is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License. If the image(s) bear our credit, this license also applies to them. What does that mean? For other permissions, please contact us.SOURCE:
BREAKING: Mexico Protesters just burned down Israeli Embassy in Mexico City, Διεθνή, Μεκικανοί, Μεκικό, φωτιά, Εβραίοι, Σιωνιστες, Ισραηλ, Jews, Zionist, Israel, Mexico, Mexicans