Saudi Arabia Crosses Nuclear Threshold – Trump Deal Shifts Middle East Balance – The TRUTH about “nuclear weapons”!
GreekNewsOnDemand.com comments: Before you read about how Trump just approved a nuclear cooperation agreement with Saudi Arabia, read first the…TRUTH on this matter!
The Nuclear Scare Scam – The Real Cover-Up.. Everyone Should See This! (Video) – Nuclear Weapons…ARE FAKE!!!
Read now the following from the mainstream news…
Saudi Arabia Crosses Nuclear Threshold – Trump Deal Shifts Middle East Balance – The TRUTH about “nuclear weaons”!
Donald Trump has approved a nuclear cooperation agreement lasting up to 30 years, which is expected to pave the way for the involvement of American companies in the development of the Saudi nuclear industry
-Yiannis Charamidis
22.07.2026, 16:02
Takeaways…
Donald Trump has approved a nuclear cooperation agreement lasting up to 30 years with Saudi Arabia to develop the kingdom’s nuclear industry.
The plan potentially allows for the creation of a uranium enrichment facility on Saudi soil, bringing the country closer to acquiring a threshold nuclear capability.
The deal does not include commitments to stop enriching uranium or to accept the International Atomic Energy Agency’s Additional Protocol.
The US administration aims to strengthen its domestic nuclear industry and prevent Riyadh from turning to China or Russia.
The deal will be submitted to Congress, where it is expected to provoke a fierce bipartisan debate over nuclear controls and non-proliferation.
The deal that the United States and Saudi Arabia are preparing to announce is not just about building a few nuclear reactors. It touches on one of the most delicate balances in the Middle East: the right of yet another regional power to acquire the technology and infrastructure to enrich uranium on its soil.
Donald Trump has approved a nuclear cooperation agreement lasting up to 30 years, which is expected to pave the way for the involvement of American companies in the development of the Saudi nuclear industry. The plan may, after the completion of a joint US-Saudi study, even lead to the creation of a uranium enrichment facility in the kingdom.
Formally, this is a program for the peaceful use of nuclear energy. In practice, however, the agreement brings Saudi Arabia significantly closer to acquiring a so-called “threshold nuclear capability”: the ability to convert a civilian nuclear infrastructure into a military program in a relatively short time, provided such a political decision is made.
Washington’s major retreat
The controversial point is not the construction of nuclear plants. Dozens of countries use nuclear energy without possessing nuclear weapons. The difference lies in the nuclear fuel cycle. Uranium enrichment is necessary to produce fuel for certain types of reactors. However, the same technology, if used to a much greater extent, can produce fissile material suitable for nuclear weapons. The reprocessing of spent nuclear fuel, from which plutonium can be isolated, poses similar risks.
For this reason, Washington has been pressuring its partners in the Middle East for years to give up the right to domestic enrichment and reprocessing. The most notable example is the agreement with the United Arab Emirates, which came into force in 2009. Abu Dhabi then accepted the so-called “gold standard”: it pledged not to enrich uranium and not to reprocess nuclear waste. At the same time, it signed the Additional Protocol to the International Atomic Energy Agency, allowing for broader and more intrusive inspections.
The agreement with Saudi Arabia, according to what has been learned, does not include either the renunciation of enrichment and reprocessing or the Additional Protocol. This means that international inspectors may not have the same ability to conduct surprise inspections at undeclared facilities that they would have under a stricter regime.
The Trump administration argues that bilateral safeguards and verification mechanisms will be implemented and that the agreement meets US legal requirements for non-proliferation of nuclear weapons. However, these mechanisms have not been fully publicized and can hardly be considered equivalent to the unrestricted access of the International Atomic Energy Agency.
The Iran Controversy
The timing makes the deal even more politically explosive. The United States has built its pressure on Iran around the argument that domestic uranium enrichment can be used as a path to building a nuclear weapon. Washington now appears prepared to allow Saudi Arabia to retain precisely that capability, albeit under different conditions and American supervision. The image of America attempting to deprive Tehran of enrichment technology while leaving open the possibility that Riyadh could acquire it will be Iran’s main argument for implementing two different measures and standards.
The problem is big and not theoretical. Crown Prince Mohammed bin Salman has publicly stated that if Iran acquires a nuclear weapon, Saudi Arabia will seek to do the same “as soon as possible.” Enriching uranium does not automatically lead to a nuclear bomb. It requires additional technological knowledge, the design of the weapon, and the development of an appropriate firing and delivery system. However, it creates the most important industrial and technological foundation for a future military program.
Israel and the fear of a chain reaction
The agreement is also causing legitimate concern in Israel. Although the Israeli government considers Saudi Arabia a potential strategic partner against Iran, it can hardly face the acquisition of enrichment technology from any Arab country without reservations. Israel’s security strategy has been based for decades on maintaining an overwhelming qualitative military superiority and – although it has never been confirmed – its nuclear exclusivity in the Middle East.
A Saudi enrichment infrastructure could create chain reactions. Turkey, Egypt and other regional powers would gain an additional argument to claim corresponding capabilities. The nuclear balance would no longer be determined solely by the question of whether or not Iran has a weapon, but by how many countries can build one relatively quickly.
The economic and geopolitical trade-off
For Donald Trump, the deal also has a clear economic dimension. The construction of reactors, fuel plants and accompanying infrastructure could bring tens of billions of dollars to the American nuclear industry. Westinghouse and other American companies are aiming to play a central role in the Saudi program as the United States competes with Russia, China, France and South Korea for contracts to build nuclear plants abroad. The US government also calculates that if it refuses to cooperate, Riyadh could turn to Beijing or Moscow, accepting even looser restrictions. In this sense, the presence of American companies and technicians is seen as a better guarantee of control than a complete absence from Washington.
At the same time, the agreement attempts to put US-Saudi relations back on a more stable footing. The war with Iran, different approaches to Tehran and Saudi Arabia’s reluctance to fully engage in US military planning have created new rifts. Riyadh still needs the United States for air defense, interceptor missiles, technology, and advanced weapons systems. At the same time, however, it worries that Washington’s close relationship with Israel and its military confrontation with Iran are increasing the risks for the Gulf monarchies.
No recognition of Israel in exchange
Under Joe Biden’s presidency, the nuclear deal was part of a much broader package. Saudi Arabia would recognize Israel and, in return, gain access to American nuclear technology, advanced weapons systems, and enhanced security guarantees. After the Hamas attack on October 7, 2023, and the war in Gaza, the prospect of Saudi recognition of Israel has receded.
Trump decided to decouple the two issues and move forward with the nuclear deal without demanding normalization of Saudi-Israeli relations as a direct exchange. This is a significant concession to Mohammed bin Salman. The crown prince is obtaining one of the most important strategic exchanges he has been demanding for years, without yet having to bear the political cost of officially recognizing Israel.
The difficult battle in Congress
The agreement is known as the “123 Agreement,” after the corresponding section of the US Atomic Energy Act. Such agreements create the legal framework that allows the transfer of US nuclear material, equipment and know-how to third countries. After its signing, the agreement will be sent to Congress, which will have approximately 90 days of continuous parliamentary operation to examine it. To stop it, it would have to pass a joint resolution of rejection. Even then, however, Trump can veto it, which requires a two-thirds majority to override. That arithmetic makes outright rejection difficult. It does not, however, rule out a fierce bipartisan confrontation, especially if the administration refuses to reveal the secret supplementary letters and bilateral verification mechanisms that accompany the agreement.
A New Nuclear Landscape
The Trump-Mohammed bin Salman deal does not in itself turn Saudi Arabia into a nuclear power. But it does offer it something that Washington has so far been reluctant to grant: the ability to develop the most sensitive part of the nuclear fuel cycle on its soil. Trump is betting that American participation will keep the Saudi program under control, secure huge contracts for American companies, and prevent Riyadh from turning to China or Russia.
The opposite possibility is just as real: the deal could legitimize domestic enrichment as the new norm for the Middle East and trigger a nuclear readiness race in which countries would not need to have a bomb. They would just need to have the ability to build one.
///
Η Σαουδική Αραβία περνά το πυρηνικό κατώφλι – Η συμφωνία Τραμπ που αλλάζει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εγκρίνει συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας διάρκειας έως και 30 ετών, η οποία αναμένεται να ανοίξει τον δρόμο για την εμπλοκή αμερικανικών εταιρειών στην ανάπτυξη της σαουδαραβικής πυρηνικής βιομηχανίας
Η συμφωνία που ετοιμάζονται να ανακοινώσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία δεν αφορά απλώς την κατασκευή μερικών πυρηνικών αντιδραστήρων. Αγγίζει μία από τις πλέον ευαίσθητες ισορροπίες στη Μέση Ανατολή: το δικαίωμα μιας ακόμη περιφερειακής δύναμης να αποκτήσει την τεχνολογία και τις υποδομές που θα της επιτρέπουν να εμπλουτίζει ουράνιο στο έδαφός της.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εγκρίνει μια συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας διάρκειας έως και 30 ετών, η οποία αναμένεται να ανοίξει τον δρόμο για την εμπλοκή αμερικανικών εταιρειών στην ανάπτυξη της σαουδαραβικής πυρηνικής βιομηχανίας. Το σχέδιο μπορεί, μετά την ολοκλήρωση κοινής Αμερικανοσαουδαραβικής μελέτης, να οδηγήσει ακόμη και στη δημιουργία εγκατάστασης εμπλουτισμού ουρανίου μέσα στο βασίλειο.
Τυπικά, πρόκειται για ένα πρόγραμμα ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Στην πράξη, όμως, η συμφωνία φέρνει τη Σαουδική Αραβία αισθητά πιο κοντά στην απόκτηση μιας λεγόμενης «πυρηνικής ικανότητας κατωφλίου»: της δυνατότητας, δηλαδή, να μετατρέψει σε σχετικά σύντομο χρόνο μια πολιτική πυρηνική υποδομή σε στρατιωτικό πρόγραμμα, εφόσον ληφθεί μια τέτοια πολιτική απόφαση.
Η μεγάλη υποχώρηση της Ουάσιγκτον
Το επίμαχο σημείο δεν είναι η κατασκευή πυρηνικών σταθμών. Δεκάδες χώρες χρησιμοποιούν την πυρηνική ενέργεια χωρίς να διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Η διαφορά βρίσκεται στον κύκλο του πυρηνικού καυσίμου. Ο εμπλουτισμός ουρανίου είναι αναγκαίος για την παραγωγή καυσίμου για ορισμένους τύπους αντιδραστήρων. Η ίδια τεχνολογία, όμως, εφόσον χρησιμοποιηθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, μπορεί να παράγει σχάσιμο υλικό κατάλληλο για πυρηνικά όπλα. Αντίστοιχους κινδύνους δημιουργεί και η επανεπεξεργασία χρησιμοποιημένου πυρηνικού καυσίμου, από την οποία μπορεί να απομονωθεί πλουτώνιο.
Για τον λόγο αυτόν, η Ουάσιγκτον πίεζε επί χρόνια τους εταίρους της στη Μέση Ανατολή να παραιτούνται από το δικαίωμα εγχώριου εμπλουτισμού και επανεπεξεργασίας. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η συμφωνία με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2009. Το Άμπου Ντάμπι αποδέχθηκε τότε το λεγόμενο «χρυσό πρότυπο»: δεσμεύτηκε να μην εμπλουτίζει ουράνιο και να μην επανεπεξεργάζεται πυρηνικά απόβλητα. Παράλληλα, υπέγραψε το Πρόσθετο Πρωτόκολλο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, επιτρέποντας ευρύτερους και περισσότερο παρεμβατικούς ελέγχους.
Η συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, δεν περιλαμβάνει ούτε την παραίτηση από τον εμπλουτισμό και την επανεπεξεργασία ούτε το Πρόσθετο Πρωτόκολλο. Αυτό σημαίνει ότι οι διεθνείς επιθεωρητές ενδέχεται να μη διαθέτουν την ίδια δυνατότητα αιφνιδιαστικών ελέγχων σε μη δηλωμένες εγκαταστάσεις που θα είχαν υπό ένα αυστηρότερο καθεστώς.
Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι θα εφαρμοστούν διμερείς μηχανισμοί ασφαλείας και επαλήθευσης και ότι η συμφωνία πληροί τις νόμιμες αμερικανικές προϋποθέσεις για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, οι μηχανισμοί αυτοί δεν έχουν δημοσιοποιηθεί πλήρως και δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ισοδύναμοι με την απεριόριστη πρόσβαση του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας.
Η αντίφαση με το Ιράν
Η χρονική συγκυρία καθιστά τη συμφωνία ακόμη πιο εκρηκτική πολιτικά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν οικοδομήσει την πίεσή τους προς το Ιράν γύρω από το επιχείρημα ότι ο εγχώριος εμπλουτισμός ουρανίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δρόμος προς την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται τώρα έτοιμη να επιτρέψει στη Σαουδική Αραβία να διατηρήσει ακριβώς αυτή τη δυνατότητα, έστω υπό διαφορετικούς όρους και αμερικανική εποπτεία. Η εικόνα μιας Αμερικής που επιχειρεί να στερήσει από την Τεχεράνη την τεχνολογία εμπλουτισμού, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να την αποκτήσει το Ριάντ, θα αποτελέσει βασικό επιχείρημα του Ιράν περί εφαρμογής δύο διαφορετικών μέτρων και σταθμών.
Το πρόβλημα είναι μεγάλο και δεν είναι θεωρητικό. Ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν έχει δηλώσει δημόσια ότι, εάν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικό όπλο, η Σαουδική Αραβία θα επιδιώξει να κάνει το ίδιο «το συντομότερο δυνατόν». Ο εμπλουτισμός ουρανίου δεν οδηγεί αυτομάτως σε πυρηνική βόμβα. Απαιτούνται επιπλέον τεχνολογικές γνώσεις, σχεδιασμός του όπλου και ανάπτυξη κατάλληλου συστήματος πυροδότησης και μεταφοράς. Δημιουργεί, όμως, το σημαντικότερο βιομηχανικό και τεχνολογικό υπόβαθρο για ένα μελλοντικό στρατιωτικό πρόγραμμα.
Το Ισραήλ και ο φόβος της αλυσιδωτής αντίδρασης
Η συμφωνία προκαλεί εύλογη ανησυχία και στο Ισραήλ. Παρότι η ισραηλινή κυβέρνηση θεωρεί τη Σαουδική Αραβία πιθανό στρατηγικό εταίρο απέναντι στο Ιράν, δύσκολα μπορεί να αντιμετωπίσει χωρίς επιφυλάξεις την απόκτηση τεχνολογίας εμπλουτισμού από οποιαδήποτε αραβική χώρα. Η ισραηλινή στρατηγική ασφαλείας βασίζεται επί δεκαετίες στη διατήρηση μιας συντριπτικής ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής και -αν και ουδέποτε έχει επιβεβαιωθεί – στην πυρηνική της αποκλειστικότητα στη Μέση Ανατολή.
Μια σαουδαραβική υποδομή εμπλουτισμού θα μπορούσε να δημιουργήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Η Τουρκία, η Αίγυπτος και άλλες περιφερειακές δυνάμεις θα αποκτούσαν ένα επιπλέον επιχείρημα για να διεκδικήσουν αντίστοιχες δυνατότητες. Η πυρηνική ισορροπία δεν θα καθοριζόταν πλέον μόνο από το ερώτημα αν το Ιράν διαθέτει ή όχι όπλο, αλλά από το πόσες χώρες θα μπορούν να κατασκευάσουν ένα σχετικά γρήγορα.
Το οικονομικό και γεωπολιτικό αντάλλαγμα
Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η συμφωνία έχει και μια σαφή οικονομική διάσταση. Η κατασκευή αντιδραστήρων, εγκαταστάσεων καυσίμου και συνοδευτικών υποδομών μπορεί να αποφέρει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια στην αμερικανική πυρηνική βιομηχανία. Η Westinghouse και άλλες αμερικανικές εταιρείες φιλοδοξούν να αναλάβουν κεντρικό ρόλο στο σαουδαραβικό πρόγραμμα, την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες ανταγωνίζονται τη Ρωσία, την Κίνα, τη Γαλλία και τη Νότια Κορέα για συμβόλαια κατασκευής πυρηνικών σταθμών στο εξωτερικό. Η αμερικανική κυβέρνηση υπολογίζει επίσης ότι, εάν αρνηθεί τη συνεργασία, το Ριάντ μπορεί να στραφεί προς το Πεκίνο ή τη Μόσχα, αποδεχόμενο ακόμη χαλαρότερους περιορισμούς. Με αυτή τη λογική, η παρουσία αμερικανικών εταιρειών και τεχνικών θεωρείται καλύτερη εγγύηση ελέγχου από την πλήρη απουσία της Ουάσιγκτον.
Παράλληλα, η συμφωνία επιχειρεί να επαναφέρει τις αμερικανοσαουδαραβικές σχέσεις σε πιο σταθερή βάση. Ο πόλεμος με το Ιράν, οι διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στην Τεχεράνη και η απροθυμία της Σαουδικής Αραβίας να εμπλακεί πλήρως στους αμερικανικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς έχουν δημιουργήσει νέα ρήγματα. Το Ριάντ εξακολουθεί να χρειάζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες για την αεράμυνα, τους αναχαιτιστικούς πυραύλους, την τεχνολογία και τα προηγμένα οπλικά συστήματα. Ταυτόχρονα, όμως, ανησυχεί ότι η στενή σχέση της Ουάσιγκτον με το Ισραήλ και η στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ιράν αυξάνουν τους κινδύνους για τις μοναρχίες του Κόλπου.
Χωρίς αντάλλαγμα την αναγνώριση του Ισραήλ
Κατά την προεδρία του Τζο Μπάιντεν, η πυρηνική συνεργασία αποτελούσε μέρος ενός πολύ ευρύτερου πακέτου. Η Σαουδική Αραβία θα αναγνώριζε το Ισραήλ και, σε αντάλλαγμα, θα αποκτούσε πρόσβαση σε αμερικανική πυρηνική τεχνολογία, προηγμένα οπλικά συστήματα και ενισχυμένες εγγυήσεις ασφαλείας. Μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 και τον πόλεμο στη Γάζα, η προοπτική της σαουδαραβικής αναγνώρισης του Ισραήλ απομακρύνθηκε.
Ο Τραμπ αποφάσισε να αποσυνδέσει τα δύο ζητήματα και να προχωρήσει στην πυρηνική συμφωνία χωρίς να απαιτεί ως άμεσο αντάλλαγμα την εξομάλυνση των σαουδαραβοϊσραηλινών σχέσεων. Πρόκειται για σημαντική παραχώρηση προς τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Ο πρίγκιπας διάδοχος αποκτά ένα από τα βασικότερα στρατηγικά ανταλλάγματα που διεκδικούσε επί χρόνια, χωρίς να έχει ακόμη αναλάβει το πολιτικό κόστος της επίσημης αναγνώρισης του Ισραήλ.
Η δύσκολη μάχη στο Κογκρέσο
Η συμφωνία είναι γνωστή ως «123 Agreement», από το αντίστοιχο άρθρο του αμερικανικού Νόμου περί Ατομικής Ενέργειας. Τέτοιες συμφωνίες δημιουργούν το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει τη μεταφορά αμερικανικού πυρηνικού υλικού, εξοπλισμού και τεχνογνωσίας σε τρίτες χώρες. Μετά την υπογραφή της, η συμφωνία θα σταλεί στο Κογκρέσο, το οποίο θα έχει περίπου 90 ημέρες συνεχούς κοινοβουλευτικής λειτουργίας για να την εξετάσει. Για να τη σταματήσει, θα πρέπει να εγκρίνει κοινό ψήφισμα απόρριψης. Ακόμη και τότε, όμως, ο Τραμπ μπορεί να ασκήσει βέτο, για την ανατροπή του οποίου απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων. Η αριθμητική αυτή καθιστά την οριστική απόρριψη δύσκολη. Δεν αποκλείει, ωστόσο, μια σκληρή διακομματική αντιπαράθεση, ιδιαίτερα εάν η κυβέρνηση αρνηθεί να αποκαλύψει τις απόρρητες συμπληρωματικές επιστολές και τους διμερείς μηχανισμούς ελέγχου που συνοδεύουν τη συμφωνία.
Ένα νέο πυρηνικό τοπίο
Η συμφωνία Τραμπ – Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν δεν μετατρέπει από μόνη της τη Σαουδική Αραβία σε πυρηνική δύναμη. Της προσφέρει, όμως, κάτι που μέχρι σήμερα η Ουάσιγκτον απέφευγε να παραχωρήσει: τη δυνατότητα να αναπτύξει στο έδαφός της το πλέον ευαίσθητο τμήμα του κύκλου του πυρηνικού καυσίμου. Ο Τραμπ στοιχηματίζει ότι η αμερικανική συμμετοχή θα κρατήσει το σαουδαραβικό πρόγραμμα υπό έλεγχο, θα εξασφαλίσει τεράστια συμβόλαια για τις αμερικανικές επιχειρήσεις και θα αποτρέψει το Ριάντ από το να στραφεί στην Κίνα ή στη Ρωσία.
Το αντίθετο ενδεχόμενο είναι εξίσου πραγματικό: η συμφωνία να νομιμοποιήσει τον εγχώριο εμπλουτισμό ως νέο πρότυπο για τη Μέση Ανατολή και να προκαλέσει μια κούρσα πυρηνικής ετοιμότητας, στην οποία οι χώρες δεν θα χρειάζεται να διαθέτουν βόμβα. Θα αρκεί να έχουν τη δυνατότητα να την κατασκευάσουν.
ΚΟΣΜΟΣ
Συμφωνία
ΗΠΑ
Σαουδική Αραβία
Μέση Ανατολή
Πυρηνικός αντιδραστήρας
Ουράνιο
Πυρηνική ενέργεια