ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΒΟΜΒΑ – Άκρως απόρρητη έκθεση της CIA ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ την «κυριαρχία της Ελλάδας» στο…«ΑΙΓΑΙΟ» που «ΔΕΝ αμφισβητείται»!!! Και ΔΙΚΑΙΩΜΑ της η επέκταση στα… 12νμ!!!
Προέβλεψε ένα…«θερμό επεισόδιο» για το θέμα μεταξύς Ελλάδος και Τουρκίας!!!
-του Γιάννη Κουντούρη | Λος Άντζελες | 04 Iουνίου 2026 |Βρείτε με στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!: Facebook • Twitter • Instagram • LinkedIn • Youtube
View this post on Instagram
Η εξής –εκδοθείσα μόνον και μόνον δι’ εσωτερικήν χρήσιν το 1984— άκρως απόρρτη έκθεσις της CIA, με τίτλον «Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ« (THE AEGEAN DISPUTE: A NEW LOOK AT AN OLD PROBLEM) ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ την «κυριαρχίαν της Ελλάδος» εις το…«ΑΙΓΑΙΟΝ» που συμφώνως προς αυτήν, «ΔΕΝ αμφισβητείται»!!! Προέβλεψεν επίσης ένα…«casus belli» («θερμόν επεισόδιον») αναφορικώς προς το αυτό θέμα!!!
Λέγει επί λέξει:
Η κυριαρχία της Ελλάδoς επί των 2.000 έως 3.000 νησιών του Αιγαίου – μερικά από τα οποία ευρίσκονται σε απόσταση μόλις 3 μιλίων από τις τουρκικές ακτές – δεν αμφισβητείται.
Σημειώνει επίσης ότι «η εφαρμογή από την Ελλάδα του δικαιώματός της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο από 6 μίλια σε 12 μίλια θα προκαλούσε σχεδόν σίγουρα μια τουρκική ναυτική εισβολή στα αμφισβητούμενα ύδατα – κάτι που είναι πιθανό να προκαλέσει σύγκρουση με τις ελληνικές δυνάμεις.»
Διαβάστε επίσης το άρθρο μας με τίτλο Η ίδια η Ελλάδα ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ τις τουρκικές προκλήσεις λόγω μη οριοθετήσεως της ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ! που ΔΕΝ επιδέχεται ΟΥΔΕΜΙΑΣ παρερμηνεύσεως!!!
Η ίδια η Ελλάδα ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ τις τουρκικές προκλήσεις λόγω μη οριοθετήσεως της ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ!
ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ τι είχε βγάλει για αυτό το θέμα, σε άκρως απόρρητη έκθεσή της το…1984, η ίδια η…CIA !!!
Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΕΔΙΟΥ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ ζήτησαν από την Κοινότητα Πληροφοριών να εξετάσει τα κύρια ζητήματα που εμπλέκονται στις διαφορές στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το παρόν Διατμηματικό Υπόμνημα Πληροφοριών εξετάζει την εξέλιξη των ζητημάτων του Αιγαίου και τις νομικές τους διαστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των συμφερόντων και των θέσεων κάθε πλευράς, και τον τρόπο με τον οποίο τα σχετικά ζητήματα και άλλοι παράγοντες περιπλέκουν τις προσπάθειες αντιμετώπισης των προβλημάτων του Αιγαίου.¹ Αξιολογεί επίσης τις προοπτικές επίλυσης και τις επιπτώσεις για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Ένα παράρτημα παρέχει παραπομπές από πρόσθετα διεθνή νομικά έγγραφα σχετικά με τις διαφορές στο Αιγαίο. Χάρτες που απεικονίζουν τις αντίστοιχες ελληνικές και τουρκικές αξιώσεις και δείχνουν βασικές αμερικανικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα και την Τουρκία περιλαμβάνονται στο κύριο κείμενο.
Το παρόν Υπόμνημα συντάχθηκε υπό την αιγίδα του Εθνικού Υπεύθυνου Πληροφοριών για την Ευρώπη. Συντονίστηκε σε επίπεδο εργασίας με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, την Υπηρεσία Πληροφοριών Άμυνας, την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας και τους οργανισμούς πληροφοριών του Υπουργείου Εξωτερικών και του Στρατού Ξηράς, του Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.
ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ
Εγκρίθηκε για δημοσίευση 20/04/2009: CIA-RDP87T00217R000700070005-0
ΒΑΣΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ
Οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο αποθαρρύνουν τις ρυθμίσεις και τις ασκήσεις του ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική πλευρά, περιπλέκουν τις σχέσεις των ΗΠΑ και με τις δύο χώρες και αποτελούν πιθανό casus belli μεταξύ αυτών των δύο υποτιθέμενων συμμάχων. Οι εντάσεις για την Κύπρο και οι εσωτερικές πολιτικές επιταγές στην Ελλάδα επί του παρόντος μειώνουν τις προοπτικές επίλυσης των διαφορών στο Αιγαίο και θα μπορούσαν να αυξήσουν τις πιθανότητες σύγκρουσης. Σε περίπτωση εχθροπραξιών, και οι δύο πλευρές θα περίμεναν από τις Ηνωμένες Πολιτείες (και πιθανώς το ΝΑΤΟ) να μεσολαβήσουν γρήγορα για κατάπαυση του πυρός και αποδέσμευση. Εάν η απάντηση της Ουάσιγκτον θεωρηθεί μη ικανοποιητική, η πρόσβαση των ΗΠΑ σε εγκαταστάσεις σε μία ή και στις δύο χώρες θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο, παρεμποδίζοντας σημαντικές στρατηγικές στρατιωτικές και μυστικές λειτουργίες. Στη χειρότερη περίπτωση, είτε ο ένας σύμμαχος, είτε ο άλλος, είτε και οι δύο θα μπορούσαν να αποσυρθούν από το ΝΑΤΟ.
Η κυριαρχία της Ελλάδας επί των 2.000 έως 3.000 νησιών του Αιγαίου – μερικά από τα οποία βρίσκονται σε απόσταση μόλις 3 μιλίων από τις τουρκικές ακτές – δεν αμφισβητείται.
Ωστόσο, υπάρχει ένα πλέγμα δικαιοδοτικών διαφορών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με τον ορισμό των αεροπορικών και θαλάσσιων δικαιωμάτων, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και την στρατιωτικοποίηση ορισμένων ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Διακυβεύονται η πιθανή εκμετάλλευση των πόρων της υφαλοκρηπίδας, η πρόσβαση και ο έλεγχος της αεροπορικής και θαλάσσιας διέλευσης μέσω του Αιγαίου, καθώς και η κατανομή των αρμοδιοτήτων διοίκησης και ελέγχου του ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Οι εγχώριες δυνάμεις – συμπεριλαμβανομένης της κοινής γνώμης, των ομάδων πολιτικών συμφερόντων και του τύπου – έχουν τη δυνατότητα να υποστηρίξουν υψηλό επίπεδο έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το αν αυτή η ένταση εμποδίζει την πρόοδο στις διαφορές του Αιγαίου ή εκδηλώνεται σε πραγματική σύγκρουση εξαρτάται από τις επιλογές που κάνουν οι αντίστοιχοι ηγέτες.
Η σχεδόν διακοπή των διμερών συνομιλιών υπό τον Έλληνα πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου έχει μειώσει τις πιθανότητες συμβιβασμού και υπάρχουν ελάχιστες προοπτικές για την έναρξη παραγωγικών συνομιλιών σύντομα. Με ορισμένες βραχύβιες εξαιρέσεις, η κεντρική ιδέα της πολιτικής του Παπανδρέου ήταν να περιορίσει τις διμερείς συζητήσεις και να διεθνοποιήσει τις διαφορές. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των Τουρκοκυπρίων, με τα επακόλουθα γεγονότα στην Κύπρο, είναι ίσως ο πιο σοβαρός παράγοντας που διατηρεί αυτή τη στιγμή τη σκληροπυρηνική στάση του Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί την «τουρκική απειλή», μια κοινή ανησυχία για τους Έλληνες σε όλο το πολιτικό φάσμα, για να αποσπάσει την προσοχή από τα επιδεινούμενα εσωτερικά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα, να ενώσει τον λαό πίσω του και να αναγκάσει την αντιπολίτευση να σιγήσει την κριτική της ή να φανεί αδύναμη στο τουρκικό ζήτημα.
Παρά την απογοήτευση της Άγκυρας με τις ελληνικές τακτικές και την απομόνωσή της από τους Δυτικούς συμμάχους στο Κυπριακό, η κυβέρνηση Οζάλ ακολούθησε μια πολιτική χαμηλών τόνων με την Ελλάδα στο Αιγαίο, προσπαθώντας περιοδικά να προσελκύσει τον Παπανδρέου σε άμεσες συνομιλίες. Μέχρι στιγμής αυτή η πολιτική έχει σημειώσει μικρή επιτυχία. Ο πρωθυπουργός Οζάλ είναι πιθανό να συνεχίσει τις προσπάθειες να υποβαθμίσει τα προβλήματα του Αιγαίου, αναγνωρίζοντας ότι η σύγκρουση με την Ελλάδα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τις προσπάθειές του να αναδιαρθρώσει την τουρκική οικονομία, να βελτιώσει τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και να λάβει επαρκή και συνεχή αμερικανική βοήθεια για τον εκσυγχρονισμό του τουρκικού στρατού.
Εάν η Ελλάδα κάνει κάποια δραματική χειρονομία που θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στα τουρκικά συμφέροντα ασφαλείας, ο Οζάλ αναμένεται να απαντήσει αποφασιστικά, με την πλήρη υποστήριξη σχεδόν όλων των εγχώριων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρού στρατού. Για παράδειγμα, η εφαρμογή από την Ελλάδα του δικαιώματός της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο από 6 μίλια σε 12 μίλια θα προκαλούσε σχεδόν σίγουρα μια τουρκική ναυτική εισβολή στα αμφισβητούμενα ύδατα – κάτι που είναι πιθανό να προκαλέσει σύγκρουση με τις ελληνικές δυνάμεις. Αν και η πρόσφατη αύξηση των στρατιωτικών δυνάμεων των νησιών από την Ελλάδα έχει μέχρι στιγμής προκαλέσει μόνο διπλωματικές διαμαρτυρίες από την Τουρκία, η Άγκυρα θα μπορούσε να αντιδράσει πιο δυναμικά σε πρόσθετες ενισχύσεις.
Ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ακούσιες συγκρούσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ευρύτερες εχθροπραξίες, η προμελετημένη επιθετικότητα είτε από την Ελλάδα είτε από την Τουρκία για τις διαφορές στο Αιγαίο είναι απίθανη, κατά την άποψή μας. Και οι δύο χώρες έχουν δείξει την επιθυμία να αποφύγουν τις εχθροπραξίες. Η Αθήνα είναι πεπεισμένη ότι ο απώτερος στόχος της Άγκυρας είναι να διαμελίσει το Αιγαίο και τελικά να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ελλάδας σε ορισμένα από τα νησιά της, αλλά ταυτόχρονα οι Έλληνες δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν μια εξουθενωτική σύγκρουση. Ομοίως, η Άγκυρα, αν και δεν είναι προετοιμασμένη να νομιμοποιήσει το υπάρχον καθεστώς στο Αιγαίο, θεωρεί ότι τα σύνθετα στοιχεία του βρίσκονται σε κατάσταση εύθραυστης ισορροπίας.
Έτσι, ενώ η σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι πιο πιθανό να προέλθει από μια στρατιωτική σύγκρουση στην Κύπρο, θα μπορούσε να εξαπλωθεί στο Αιγαίο και πιθανώς στη Θράκη – έστω και μόνο επειδή οι Έλληνες αναγνωρίζουν το σαφές στρατιωτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας σε μια σύγκρουση που περιορίζεται στο νησί. Οι Έλληνες θα είχαν ένα μικρό πλεονέκτημα στις αεροπορικές μάχες στο Αιγαίο και τουλάχιστον θα αντιστάθμιζαν στις ναυτικές εμπλοκές. Στην παραμεθόρια περιοχή της Θράκης, το δύσκολο έδαφος είναι πιθανό να αντισταθμίσει το πλεονέκτημα των Τούρκων σε ανθρώπινο δυναμικό και οι μάχες εκεί πιθανότατα θα κατέληγαν σε αδιέξοδο.
Δείτε τώρα ολόκληρο το επίσημο έγγραφο >>
https://www.cia.gov/readingroom/docs/CIA-RDP87T00217R000700070005-0.pdf
English:
THE AEGEAN DISPUTE: A NEW LOOK AT AN OLD PROBLEM
SCOPE NOTE
US policymakers have requested that the Intelligence Community review the principal issues involved in Aegean disputes between Greece and Turkey. This Interagency Intelligence Memorandum examines the evolution of Aegean issues and their legal dimensions, including the interests and positions of each side, and the way that related issues and other players complicate efforts to deal with Aegean problems.¹ It also evaluates the prospects for resolution and the implications for US interests. An annex provides citations from additional international legal documents relevant to the Aegean disputes. Maps depicting the respective Greek and Turkish claims and showing key US facilities in Greece and Turkey are included with the main text.
This Memorandum was produced under the auspices of the National Intelligence Officer for Europe. It was coordinated at the working level with the Central Intelligence Agency, the Defense Intelligence Agency, the National Security Agency, and the intelligence organizations of the Department of State and of the Army, Navy, and Air Force.
TOP SECRET
Approved For Release 2009/04/20: CIA-RDP87T00217R000700070005-0
KEY JUDGMENTS
Disputes between Greece and Turkey in the Aegean frustrate NATO’s arrangements and exercises on the southeastern flank, complicate US relations with both countries, and constitute a potential casus belli between these two putative allies. Tensions over Cyprus and domestic political imperatives in Greece currently dim the prospects for settlement of Aegean disputes and could increase the chances of conflict. In case of hostilities, both sides would expect the United States (and probably NATO) to quickly mediate a cease-fire and disengagement. If Washington’s response were considered unsatisfactory, US access to facilities in either or both countries could be endangered, hampering important strategic military and intelligence functions. In a worst case scenario, either ally or both might withdraw from NATO.
Greece’s sovereignty over its 2,000 to 3,000 Aegean islands-some lying as close as 3 miles to the Turkish coast-is not in question.
However, there is a tangle of jurisdictional disputes between Greece and Turkey over the definition of air and sea rights, the delimitation of the continental shelf, and the militarization of certain Greek Aegean islands. At stake are the potential exploitation of continental shelf resources, access to and control over air and sea transit through the Aegean, and the allocation of NATO command and control responsibilities in the area.
Domestic forces-including public opinion, political interest groups, and the press-have the potential to support a high level of tension between Greece and Turkey; whether that tension prevents progress on Aegean disputes or manifests itself in actual conflict depends on choices made by the respective leaders.
The near cessation of bilateral talks under Greek Prime Minister Andreas Papandreou has reduced the chances of compromise, and there is little prospect for productive talks to begin any time soon. With some short-lived exceptions, the thrust of Papandreou’s policy has been to curtail bilateral discussions and internationalize the disputes. The Turkish Cypriot declaration of independence, with the ensuing events on Cyprus, is perhaps the most serious factor currently sustaining Papandreou’s hardline posture. Papandreou will continue to use the “Turkish threat,” a common concern for Greeks across the political spectrum, to deflect attention from deepening domestic economic and political troubles, to unite the people behind him, and to force the opposition to mute its criticism or appear weak on the Turkish issue.
In spite of Ankara’s frustration with Greek tactics and its isolation from Western allies on the Cyprus issue, the Ozal government has followed a low-key policy with Greece on the Aegean, periodically attempting to draw Papandreou into direct talks. So far this policy has met with little success. Prime Minister Ozal is likely to continue efforts to play down Aegean problems, recognizing that conflict with Greece could endanger his efforts to restructure the Turkish economy, to improve relations with the European Community, and to obtain sufficient and continuing US aid for modernizing the Turkish military.
If Greece should make some dramatic gesture having serious implications for Turkish security interests, Ozal could be expected to respond decisively, with the full backing of virtually all domestic players, including the powerful military. For example, Greece’s implementation of its right to extend territorial seas in the Aegean from 6 miles to 12 miles would almost certainly provoke a Turkish naval incursion into the disputed waters-which would be likely to cause a clash with Greek forces. Although Greece’s recent buildup of its island military forces has so far provoked only diplomatic protests from Turkey, Ankara could respond more forcefully to additional buildups.
While we cannot exclude inadvertent clashes that could lead to wider hostilities, premeditated aggression by either Greece or Turkey over Aegean disputes is unlikely, in our view. Both countries have shown a desire to avoid hostilities. Athens is convinced that Ankara’s ultimate objective is to partition the Aegean and ultimately to challenge Greece’s sovereignty over some of its islands, but at the same time the Greeks do not want to risk a debilitating conflict. Similarly, Ankara, although unprepared to legitimize the existing regime in the Aegean, considers its complex elements to be in a state of fragile equilibrium.
Thus, while conflict between Greece and Turkey is more likely to stem from a military clash on Cyprus, it could spread to the Aegean and possibly Thrace-if only because the Greeks recognize Turkey’s clear military advantage in a conflict confined to the island. The Greeks would have a slight edge in aerial combat in the Aegean, and at a minimum they would hold their own in naval engagements. In the border area of Thrace, the difficult terrain would be likely to offset the Turks’ manpower advantage, and fighting there would probably end in stalemate.
See full report here: https://www.cia.gov/readingroom/docs/CIA-RDP87T00217R000700070005-0.pdf
Ελλάδα, Τουρκία, ΑΟΖ, θερμό επεισόδιο, Ανατολική Μεσόγειος, ειδήσεις, Greece, Turkey, EEZ, hot incident, Eastern Mediterranean, news,
THE AEGEAN DISPUTE:
A NEW LOOK
AT AN OLD PROBLEM